Wat een feest !

Wat een feest !

Waaaauuuuuwwww !!! Wat was het een feest daar in Eindhoven op het EK? Ik hou helemaal niet van carnaval, maar het leek er verdacht veel op dat Carnaval een paar weken te vroeg was begonnen in het Pieter van den Hoogenband Zwemstadion.

Vanuit heel de wereld heb ik complimenten gekregen, terwijl ik als ambassadeur niet zo veel gedaan heb. Voor mij bleef het bij handjes schudden, presentaties geven aan sponsors en wat radio -en tv werk. Daarnaast heb ik natuurlijk genoten van het beste waterpolo dat onze aardbol te bieden heeft, want het is een publiek geheim dat de beste pololanden uit Europa komen.

De organisatie stond als een huis, de side events waren prima geregeld en de Vips werden ook echt als belangrijk behandeld. Maar het sportieve aspect?

Vooraf was een realistische doelstelling bij de mannen om zich te kwalificeren voor het OKT in Canada. Een plek bij de eerste 9 dus. Een 10^e plaats geeft niet direct toegang maar de verwachting is dat we wel via de achterdeur toegelaten zullen worden. Op zich moeten we niet verwachten dat we ons daar gaan kwalificeren maar voor het lange termijn traject dat de KNZB heeft uitgestippeld voor de heren is dit wel weer een goed toernooi in het proces om de aansluiting te hervinden met de toplanden. Een OKT spelen is een ander verhaal dan een 4-landen toernooi dus dit zijn ervaringen die deze ploeg nodig heeft om door te groeien.

In Eindhoven hebben we kunnen zien dat de heren nog wisselvallig presteren. In iedere wedstrijd waren er momenten dat je denkt: “best aardig” maar er waren ook nog teveel momenten die te wensen overlieten. Ik schat in dat de weg naar aansluiting zeker nog 10 jaar gaat duren en dan nog is het maar de vraag of spelers, staf en bond de ingeslagen weg kunnen volhouden. Natuurlijk hoop ik als liefhebber van wel, maar dat het een lange zware weg zal zijn lijkt me duidelijk.

Bij de dames was een medaille een realistisch doel, maar helaas hebben we ook deze doelstelling niet gehaald. Toch toonden de dames hun potentie aan door in iedere wedstrijd op winst te staan aan het einde van de wedstrijd. Tegen de latere kampioen Italië werd zelfs pas na strafworpen verloren. Natuurlijk is het niet goed als je 4 van de 5 wedstrijden net aan verliest, maar toch zou ik niet in paniek raken. We hebben een paar wereldtoppers, een aantal net van blessure terugkomende basisspeelsters kan  alleen maar beter gaan spelen en de talenten in deze ploeg zullen de komende zes maanden verder doorgroeien. Kwalificeren voor Londen is nog steeds mogelijk en nu in paniek raken is een slechte raadgever. De dames hebben laten zien met de besten mee te kunnen en gaan zich in april gewoon kwalificeren. Dan is het gewoon “net wel”. Het enige dat ze daarvoor moeten doen is hard blijven werken en het geloof in eigen kunnen terugvinden, want die laatste paar procent is gewoon een mentale kwestie.

Maar hoe gaan we verder na Londen 2012? Ik heb daar wel ideeën over, maar daar meer over in m’n volgende column. Heb je advies of wil je meedenken in het belang van de KNZB? Mail dan naar: info@robinvangalen.nl

RvG (31-01-12)