Het begint weer te kriebelen

Ingegeven door het gesprek wat ik had met oud basketbalcoach Ton Boot besloot ik na 22 seizoenen achter elkaar in het waterpolo gecoacht te hebben zijn voorbeeld te volgen en ook eens een jaar “rust” te nemen. Nu we acht maanden na de kampioenswedstrijd in Borculo verder zijn kan ik rustig stellen dat het zo langzamerhand toch weer begint te kriebelen.

Een sabbatical neem je om even gas terug te nemen en jezelf op andere gebieden te ontwikkelen, vertelde coach Boot in het gespre dat ik met hem had. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik zijn raad heb opgevolgd. Eigenlijk is het bizar dat er zo weinig coaches dit voorbeeld volgen. Als een van de beste coaches die dit land heeft voortgebracht, dit structureel iedere  3 a 4 jaar deed en daarmee succesvol bleek te zijn, waarom zou dat niet voor mij gelden, dacht ik.

Afgelopen jaar (en nog steeds) heb ik genoten van mijn vrijheid en kon op mijn eigen manier “stoom afblazen” van een hectische periode. Ik had veel meer tijd en energie voor mijn kinderen waardoor ik simpele dingen in het leven, zoals je kids naar school of zwemles brengen, ben gaan waarderen. Ik had ook veel meer energie over om ‘s middags op straat met de buurtkinderen te voetballen of verstoppertje te spelen.

Niet alleen mijn (buurt)kinderen hadden baat bij mijn vrije tijd, ikzelf uiteraard ook. Ik ben o.a. TV uitendingen met bekende sporters en coaches gaan maken voor RTV Rijnmond zodat ik meer in aanraking kwam met andere sporten en organisaties. Ik heb collega coaches geinterviewd voor verschillende bladen waardoor ik niet alleen mezelf verrijkte met hun kennis maar ook de lezers konden leren van andere topcoaches. Heb een kookcursus gedaan omdat ik dat altijd al wilde doen, een cursus Spaans gevolgd en binnenkort doe ik met een stel vrienden een wijnproeverij. Daarnaast ben ik zelf meer gaan sporten en bewegen en hoop binnenkort een andere droom te vervullen, het lopen van de marathon van Rotterdam!

Zoals je ziet heb ik niet stil gezeten. Aan de ene kant heb ik in zekere zin gas terug genomen en aan de andere kant heb ik veel leuke dingen gedaan en mezelf geprobeerd te blijven ontwikkelen want een mens is nooit uitgeleerd is een van mijn motto’s.

Mensen die mij kennen weten dat ik niet in toeval geloof. Begin januari moest ik voor mijn werk in Zeist zijn en toen ik naar huis wilde rijden hoorde ik dat er 22 km file op de terugweg stond. Ook wist ik dat er op dat moment een toernooi gespeeld werd op het KNVB sportcentrum waar ik op dat moment vlakbij in de buurt was. En zo kon het verkeren dat ik na zeven maanden zonder maar een wedstrijd gezien te hebben opeens “per toeval” zat te kijken naar een paar waterpolowedstrijden op de plek waar ik iedere zwembadsteen kan dromen, zo vaak was ik er geweest.

Sinds dat moment heeft het waterpolo mij weer te pakken, merk ik. Alsof een aantal clubs merkten dat ik weer open stond voor de sport die mij veel gegeven heeft, kreeg ik  de afgelopen twee weken veel verzoeken om daar volgend seizoen coach te worden. Een eer om te merken dat er zoveel clubs zijn die interesse in je hebben. Het zou best eens zo kunnen zijn dat ik in mijn volgende column kenbaar kan maken op welke club de keuze is gevallen, maar dat het weer is gaan kriebelen staat als een paal boven water.


RvG (23-01-11)