De reis naar Rio

Een jaar geleden begonnen we met de waterpolomannen aan onze driejarig traject ‘De  reis naar Rio de Janeiro’, tenminste laten we hopen dat ons project daar eindigt want dat zou betekenen dat we ons gekwalificeerd hebben, iets wat na de laatste deelname in 2000 een fantastische prestatie zou zijn.

Dat het een heel uitdagende, maar moeilijke opgave zou worden, is inmiddels voor menigeen wel duidelijk, maar goed wie had verwacht dat Brazilië met 7-1 van Duitsland zou verliezen, FC  Zwolle met 5-1 van Ajax zou winnen of dat er 9 (!!!) (ex) Feyenoord spelers in de laatste wedstrijd van Oranje zouden staan? In de sport gebeuren er soms onverwachte dingen en dat maakt sport dus ook mooi en onvoorspelbaar!

In mijn vorige column hebben jullie kunnen lezen dat we de “storming” fase hebben gehad afgelopen jaar. Kenmerken als wisselvallig spel, matige resultaten en te weinig dezelfde focus binnen en buiten het water hoorden hierbij.

In de maand Juni hebben we een hele goede maand gehad (Norming fase). Naast veel wedstrijden op een 5-landen toernooi in Wenen en de zomertour tegen de Braziliaanse waterpolomannen hebben we ook flinke stappen gezet in ons groepsproces. Zowel binnen als buiten het water worden de verhoudingen steeds duidelijker. We hebben veel gesprekken gevoerd waar we o.a. de volgende kernwaarden vastgesteld hebben: Progressie, Passie, Promotie, Prestatie en Plezier. Deze kernwaarden moeten ons verder richting geven in onze weg naar Rio (en later naar Tokio 2020).

Inmiddels is ook duidelijk hoe verdere kwalificatie gaat lopen. In 2015 zijn er drie toernooien (februari, mei en oktober) waarin we ons moeten kwalificeren voor het EK in januari 2016 in Belgrado. Dat er nu 16 landen mogen deelnemen in plaats van de gebruikelijke 12 is zeker in ons voordeel maar aan de andere kant is het niet voor niets dat we ons voor het laatst kwalificeerden voor een EK in 2006! Je ziet het ook aan het EK in Boedapest dat nu in volle gang is, de concurrentie bij de mannen is moordend! De eerste 12 van het EK in Belgrado kwalificeren zich voor het OKT (Olympisch Kwalificatie Toernooi) dat in april 2016 in Italië plaatsvindt. Op dat OKT zijn de laatste 4 of 5 Olympische tickets te verdelen.

De continentale kampioenen van Oceanië, Azië, Afrika en Europa kwalificeren zich naast thuisland Brazilië. De eerste twee van het WK 2015 en de World League winnaar kwalificeren zich  waardoor je nog 4 plaatsen overhoudt voor de deelnemers aan het OKT in april 2016. Dat kunnen 5 plekken worden mocht er geen afgevaardigde van Afrika komen, iets wat de afgelopen toernooien ook altijd het geval was.

Ik zei het al: een heel lastige maar uitdagende klus! Gezien de leeftijdsopbouw van ons team zou het logischer zijn om meer kans te maken op Tokio maar je moet altijd voor je kansen gaan, ook al blijven ze klein. Louis van Gaal bewees het laatste WK ook dat je met een jonge, gretige groep met relatief weinig ervaring toch ver kan komen, dus waarom zou ons dat niet lukken?

De belangrijkste voorwaarde om onze doelen te halen is dat we de komende 2 jaar veel progressie boeken, zowel individueel en als team. Om die progressie te bewerkstelligen gaat de helft van de spelersgroep in het buitenland spelen en de andere helft blijft in Nederland. Komend seizoen doen we 6 trainingen (3x kracht en 3x water) in Zeist en doen de internationals 4 trainingen bij hun club plus de competitiewedstrijden uiteraard.

In het buitenland ligt de lat inmiddels op 5 à 6 uur per dag trainen naast de verschillende competities. In Barcelona waar we met verschillende clubs een samenwerkingsverband zijn aangegaan is het inmiddels gebruikelijk om van 11 tot 14 uur te trainen en van 19 tot 22 uur. Iets waar we in Nederland niet mee kunnen concurreren op dit moment.

Trainingsarbeid, een betere competitie maar vooral de balans in arbeid en rust is in andere landen beter georganiseerd want wat iedereen weet op het hoogste niveau: “Hard trainen is prima maar dan moet je ook hard rusten!” Wie weet is dat wel de belangrijkste sleutel op onze weg naar Rio!

RvG

20-07-14