De openingsceremonie

Een week geleden ongeveer las ik dat Charles van Commenée, de technisch directeur van de Engelse Atletiekunie, zijn atleten heeft verboden om deel te nemen aan de openingsceremonie van de Olympische Spelen 2012 in Londen.  Een opmerkelijke beslissing maar ik  hoorde er vervolgens vrij weinig over.

Sinds de vorige Olympische cyclus toen we ons voorbereidden op Peking heb ik Van Commenée leren kennen als een gedreven topcoach (hij was toen chef de mission, maar ik heb hem altijd ervaren als coach) die rigoureus links -of rechtsaf gaat en niets en niemand ontziend ook achter zijn keuze blijft staan. Van hem heb ik ook met name geleerd dan compromissen in de topsport (en dus ook in het bedrijfsleven) per definitie slecht zijn.

Een voorbeeld van zijn standvastigheid was bijvoorbeeld zijn voornemen om in 2008 geen mental coach mee te nemen, terwijl dat bij andere landen gebruikelijk was. Hoewel  we al vier jaar met dezelfde sportpsycholoog werkten, mochten we de laatste maand van de Olympische cyclus geen beroep op hem doen. De smeekbeden van hockeycollega Marc Lammers en mij lieten Van Commenée koud en hij bleef volharden in zijn stelling dat we op dat moment geen mental coach meer nodig mochten hebben en dat we op dat gebied onszelf moesten kunnen bedruipen. Op zich duidelijk maar ik ben het wat dat betreft nog steeds niet met hem eens. Ook in zo’n laatste maand kan er van alles gebeuren waardoor je beroep wil doen op je vertrouwensman. Inmiddels is gelukkig besloten om bij de Olympische Spelen van 2012 in Londen wel een beroep te doen op een sportpsycholoog.

Toch heb ik het gevoel dat het niet meedoen aan de openingsceremonie voor de atleten van Van Commenée geen goede keuze is. Natuurlijk, als je de volgende dag moet sporten, dan is het zeker geen optie meer. Bij het NOC/NSF is er zelfs een regel dat je 48 uur na de opening geen wedstrijd moet hebben, want anders mag je niet mee en ook dat begrijp ik volledig, maar helemaal niet meedoen vind ik  ongepast. Zeker  als organiserend land,  kan je dat eigenlijk niet maken. Van Commenée heeft er lak aan. Ik weet hoe hij denkt. Het is zijn overtuiging dat het beter is zo, “so be it”.

Wij hadden met de waterpolodames het “geluk” dat we pas drie dagen na de openingsceremonie onze eerste wedstrijd speelden, waardoor we met onze gehele ploeg bij deze prachtige avond konden zijn. Het heeft bij ons louter positief gewerkt, daar ben ik van overtuigd. Uiteraard is het vermoeiend en sta je een paar uur te “hangen” voordat je het Olympisch stadion binnen mag marcheren, maar de kik van de ontvangst, het gevoel dat je na vier jaar afzien eindelijk mag gaan presteren en het aanstekelijke enthousiasme van je medesporters en het publiek is onvergetelijk!

Van Commenée is bang dat het de fysieke en/of mentale voorbereiding van zijn sporters in de war brengt, dus zelfs sporters die pas na een week in actie moeten komen op de atletiekbaan mogen niet meedoen aan de openingsceremonie, waardoor de Engelse equipe met een veel kleiner aantal sporters binnen komt lopen dan mogelijk is.

Het IOC zou na moeten denken over deze nieuwe “denkwijze” van coaches want anders zou het zomaar eens kunnen zijn dat de openingsceremonie van 2036 zonder atleten gedaan wordt. Kan het IOC sporters verplicht stellen mee te lopen? Kan de opening niet plaatsvinden gevolgd door drie dagen geen competitie van alle sporten?

Stel je voor dat alle landen het gedachtegoed van Van Commenée zouden kopiëren, dan zou dat de opening van het meest prestigieuze toernooi ter wereld ernstig devalueren. Terwijl ik er juist van overtuigd ben geraakt dat als het maar enigszins kan, je altijd moet meelopen. Het was een geweldige ervaring, we hebben ervan genoten, het heeft ons gevoelsmatig een paar procent verder geholpen. Nee, ik heb Charles van Commenée echt hoog zitten, maar ik denk toch echt dat hij hier een fout begaat.

RvG(28-03-11)