Afscheid van een icoon

Afgelopen zondag speelde Alice Lindhout op 45-jarige leeftijd haar laatste wedstrijd van haar imposante spelersloopbaan.  Na bijna 30 jaar (!!!) op het hoogste niveau gespeeld te hebben vindt ze het genoeg geweest.

Ze begon bij PSV in Eindhoven en later volgden er o.a. clubs als ZPB, Polar Bears, DONK en Brandenburg. Internationale uitstapjes in Italië, Nieuw-Zeeland en Australië waren ongetwijfeld fantastische ervaringen.

Met het Nederlands team werd ze driemaal Europees kampioen en eenmaal Wereldkampioen in 1991, de enige wereldtitel in de rijke historie van het Nederlands dameswaterpolo. Legendarisch is de foto van Alice met Manuel Estiarte de beste speler van de wereld aller tijden. Beiden werden vaak topscoorder op grote toernooien.

Alice Lindhout was een van de beste speelsters die Nederland ooit voortbracht. Toch blijft het jammer dat ze niet het maximale uit haar carrière heeft gehaald. Haar karakter zat haar en haar ploeggenoten regelmatig in de weg.

Bij de meeste ploegen heeft ze het twee a drie jaar volgehouden. Ook ik mocht haar twee en half seizoen begeleiden bij Donk. Tussen 1998 en 2000 wonnen we twee landstitels, twee nationale bekers en gingen in Moskou nipt onderuit in de finale van de Champions Cup. Na al die hoogtepunten was het bij ons in Gouda ook op.

Alice heeft namelijk zo’n drang tot perfectie dat ze altijd het maximale van haar zelf vroeg maar ook van haar collega’s. Als ze het gevoel had dat iemand niet 100% ging, zei ze dat ook en dat deed ze eigenlijk op een toon die je maar weinig hoort bij vrouwenteams. Ze heeft eigenlijk meer een “mannenmentaliteit”. Daarnaast moest het ook vaak op “haar” manier, wat vaak botste met de andere topspelers die ook niet altijd zin hadden om het vuile werk voor haar op te knappen.

Door haar no-nonsense communicatie en haar af en toe eigenzinnige gedrag werd haar loopbaan bij het Nederlands team in 1994, na het WK waar Nederland tweede werd abrupt afgebroken. Zeventien jaar later pas hing ze haar cap aan de wilgen. In die tijd had ze natuurlijk een rol van betekenis kunnen en moeten spelen in Oranje. Helaas voor haar en vele anderen is het er nooit meer van gekomen.

Nu nemen we een afscheid van een icoon. Laten we hopen dat haar kennis niet verloren gaat voor onze sport. Ik zie wel een trainer/coach in haar. Het lijkt me wel verstandig dat ze dan een mannenploeg gaat coachen iets dat beter bij haar past.

In het waterpolo zijn we niet zo goed in het omgaan met onze helden. Vaak wordt nog niet eens goed bijgehouden wie hoeveel interlands heeft gespeeld of zoiets dergelijks. Afscheidswedstrijden heb ik wel eens meegemaakt voor Lieneke vd Heuvel en Bas de Jong, maar iconen zoals Alice verdienen dat ook, alhoewel ik me afvraag wie de handschoen op gaat pakken. Andere iconen die gaan stoppen komend seizoen zijn Danielle de Bruijn en Arno Havenga, ik ben benieuwd of zij het afscheid krijgen dat ze verdienen.

Daarom zou het goed zijn dat er in Zeist of Nieuwegein een ruimte wordt vrijgemaakt voor een “Hall of Fame”. Bij deze draag ik naast Lieneke, Bas, Danielle en Arno ook Alice Lindhout voor. Ere wie ere toekomt zou mijn opa zeggen !


RvG (02-02-11)